W dniu 8 grudnia 2020 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach oddalił zażalenie w przedmiocie odrzucenia skargi o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej kredytu frankowego.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 czerwca 2020 r. Sąd Okręgowy w Katowicach odrzucił skargę o wznowienie postępowania jaka toczyła się przed Sądem Okręgowym w Katowicach o zapłatę.
Nakazem zapłaty z dnia 12 września 2016 r. Sąd uwzględnił żądanie, a odpis tego orzeczenia został pozwanej doręczony w dniu 20 września 2016 roku. Pozwana nie złożyła od niego zarzutów, w związku z czym nakaz uprawomocnił się w dniu 6 października 2016 r., a następnie nadano mu klauzulę wykonalności. Prawomocnym postanowieniem z dnia 28 lipca 2017 r. wniesiona skarga o wznowienie postępowania została odrzucona.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że jako podstawę wznowienia w skardze podano fakt, iż w dniu 3 października 2019 r. zapadło orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie sygn. C-260/18, a pytania prejudycjalne w tej sprawie były zadane w postępowaniu, w którym podstawą sporu jest umowa kredytu hipotecznego indeksowanego kursem franka szwajcarskiego. W sprawie, której dotyczy skarga o wznowienie, żądanie pozwu wynikało z umowy kredytu denominowanego kursem CHF zawartej z pozwaną jako konsumentem, dlatego zdaniem skarżącej dopuszczalne jest wznowienie postępowania pomimo braku takiej podstawy w art. 401-404 k.p.c.
Wnoszący skargę powołał się na art. 401 ( 1) k.p.c. w powiązaniu z koniecznością zapewnienia realizacji zasad prawa Unii Europejskiej, tj. równoważności i skuteczności, argumentując, że doszło do zmiany linii orzeczniczej w zakresie umów o kredyt denominowany i pojawia się coraz większa liczba orzeczeń uznających te umowy za nieważne. Powoływała się też na fakt, że wcześniej nie miała świadomości i wiedzy co do możliwości obrony
Ostatecznie Sąd odwoławczy podzielił argumentację Sądu Okręgowego, że skarga zawiera w swej treści taką argumentację prawną, którą skarżąca mogła obiektywnie powołać w zarzutach od nakazu zapłaty wydanego w sprawie, a których w tym ostatnim postępowaniu nie wniosła.
Jak zauważono dalej w uzasadnieniu postanowienia, nie sposób w stanowisku TSUE wyrażonym w wyroku o sygn. C-260/18 dopatrzeć się choćby odległej analogii do przewidzianego w art. 401 1 k.p.c. „orzeczenia o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową, lub z ustawą” i zarzut naruszenia tego przepisu przez Sąd Okręgowy jawi się całkowicie chybionym.